Μέσα από Σένα....

Ξέρεις από πού θέλω να δραπετεύσω;   Από το ότι δεν γνωρίζω τον εαυτό μου. Από αυτό το σκοτάδι και το κενό που έχω μέσα μου. Δεν μπορώ να ζήσω μ’ αυτό. Μην μ’ αφήνεις εδώ!!

Άχρονο

ΌΛΑ ΜΟΥ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Σ’ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ Σ’ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ Σ’ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ Σ’ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ

ΠΕΡΠΑΤΗΣΑ ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ ΑΠΟ ΣΠΑΘΙΑ

ΠΟΛΕΜΗΣΑ, ΓΕΜΙΣΑ ΠΛΗΓΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ

ΟΡΚΙΣΤΗΚΑ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΑΠΑΤΗΛΑ

ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΨΕΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

Together

Πήρα κι εγώ το κουφάρι μου αγκαλιά, ξάπλωσα στο διπλό κρεβάτι και έβγαλα την ψυχή μου να δει λίγο γαλάζιο....
-Ζεις ακόμα....;;; τη ρώτησα.
-Ναι... μου απάντησε.
-Γύρνα τώρα από την άλλη και κοιμήσου.....
Και αύριο εδώ θα είμαστε, οι δυο μας.

Run - away train

ΕΡΕΙΠΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

Τα ερείπια μου καπνίζουν από αγάπες καμένες μέχρι το μεδούλι της ψυχής

Χαμένη σ’ ένα χαμένο κόσμο, χαμένα αναζητώ μέσα στη λήθη του πόνου

Ένα αντίο και αγκαλιές από απραγματοποίητες συναντήσεις

Μια κεραία στο βάθος μα χωρίς ηλεκτρικό, πώς να εκπέμψει κανείς σήματα μοναξιάς;

Με κάποιο τρόπο χρειάζομαι να πάω κάπου, έστω κι αν είναι διαδρομή χωρίς επιστροφή.

Με κάποιο τρόπο, τον ήλιο να αντικρύσω κι ας είναι η περίεργη ματιά μου να καεί.

Κουράστηκα, καταλαβαίνεις, χαμένη σ’ ‘ένα χαμένο κόσμο, χαμένα να αναζητώ σήματα φωτιάς και συμπαράστασης.

Κάπου την πυξίδα έχασα, κάπως τα λόγια που δε μέτρησα, κάπου οι φόβοι που ‘ γίναν πιο δυνατοί και από σένα. Τον εαυτό μου έχασα και δεν τον βρίσκω πουθενά.

Μέσα σε σοκάκια, ανάμεσα σε γκρίζους ανθρώπους, σε στοιχειωμένα σπίτια, όσο κι αν έψαξα, τίποτα

Σε ένα βλέμμα αντανακλάστηκα και ευθύς ο καθρέφτης έσπασε σε  χίλια κομμάτια.

Χιλιάδες μικρά ασύμμετρα κομμάτια, πώς να τα ξανά κολλήσω , καταλαβαίνεις

Είναι μικρά και είμαι τυφλή

 

Κάπου, κάποτε, στο βάθος των σκέψεων μου,

Ένα φοβερό θεριό, μια πελώρια οπτασία

Το θάρρος μου κράτησε και από τότε δεν το ξανάδα

Κάπου, κάπως, κάποτε, η καρδιά φυλακίστηκε μες σε δωμάτιο

Από λογική και σκόνη

Σκόνη που αφήνουν τα λαβωμένα από τον ανθρώπινο χρόνο αισθήματα.

Ένα χαμόγελο και ένα σου χάδι….κορνίζα έγιναν και έπειτα τι ;

Τα ερείπια  μου σφυρίζουν από αθετημένες υποσχέσεις

Ποια γλυκιά ανασαιμιά  θα αποκαλύψει τα χνάρια τους, ποια ψυχή της  μόνης της ζωής το ταξίδιον,  βουβά θα ακολουθήσει ;

Τα ερείπια μου ξεψυχάνε από βαρύγκομους αναστεναγμούς και κατακόκκινους πόθους

Σιωπή μες στη σιωπή  και εγώ ανάμεσα τους βαριανασαίνω

Πώς να καταλάβεις ;

 

Ειμαρμένη, ο Λόγος του Κόσμου

Ειμαρμένη, ο Λόγος του Κόσμου. Η λέξη προκύπτει από το αρχαίο ρήμα μείρομαι, που σημαίνει λαμβάνω σε διαμοιρασμό το μερίδιο μου. Ειμαρμένη είναι το πεπρωμένο, το αναπόφευκτο, που πολύ συχνά ταυτίζεται με την Ανάγκη σε έναν Κόσμο συνύπαρξης θεών και ανθρώπων, ο οποίος διέπεται από αυστηρή νομοτέλεια. Η Ειμαρμένη αποτελεί το καθορισθέν υπό της Μοίρας, τον «Λόγο του Κόσμου». "Νίκησα; Νικήθηκα; Τούτο μονάχα ξέρω: είμαι γεμάτος πληγές και στέκομαι όρθιος."
Ν. Καζαντζάκης

Βροχή

Κουβαλώ το αιώνιο πένθος

Για την βροχή που κράτησαν φυλακισμένη τα σύννεφα

Και ποτέ της δεν λύτρωσε τις αιχμηρές γωνίες των κυνικών γνωστικών

Είναι η γνώση πως δεν ακολούθησες την φυσική τάξη των πραγμάτων

Και τώρα απέμεινες μοναχός να αναπολείς τη  μελωδία που ποτέ δεν τραγούδησες.

Κάποια αξία θα έχει και αυτό

Μέχρι τότε, ας μεθύσουμε με λογική και γνώση

Όντας στεγνοί. 

Αποκαμωμένη,,,,

Για το όνειρο που χάθηκε, το όνειρο που πέθανε

Στην μνήμη του Λιάκου που μας άφησε τόσο νωρίς και τόσο άδικα. Ο κόσμος είναι πιο άσχημος χωρίς την δική σου παρουσία.