Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Εάλω η Πόλις


Κωνσταντίνος Καβάφης «Η Πόλις»

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή· κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει. Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς· και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις— δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.




Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Ναυάγιο

                                                             


 Άλλο χαρά και αλλο ικανοποίηση.
Η ικανοποίηση δεν μπορεί να σε πάρει αγκαλιά, να σε κοιτάξει κατάματα, να σε αφουγκραστεί. Ίσως στην καλύτερη να σε ερμηνεψει.

Αλλά τον ωκεανό που κρύβεις μέσα σου, τον αγνοεί, γιατι είναι τυφλή.

Η αγάπη θέλει γενναιότητα.
Και μονο δυνατοί μπορούν να την προσφέρουν, ακόμα ίσως και οι αδύναμοι αλλά που έχουν επίγνωση της αδυναμίας τους, δεν κρύβονται. Πίσω απο ανόητα γέλια, ανούσια αστεία, κανιβαλισμό.
 
Μουσική λοιπόν, μέχρι να καεί το καντηλάκι και να τελειώσουμε και να απομείνει η ανάμνηση ενός εφιάλτη απο όνειρο που δεν πραγματοποιηθηκε. Εκδικούνται άγρια τα ανεκπλήρωτα όνειρα. Χιλιάδες παράπονα σαν σταγόνες βροχής στο κενό. Μαζί με ανελπιδα αντίο.


Τὸ ναυάγιο τῆς «Κίχλης»


«Τὸ ξύλο αὐτὸ ποὺ δρόσιζε τὸ μέτωπό μου
τὶς ὦρες ποὺ τὸ μεσημέρι πύρωνε τὶς φλέβες
σὲ ξένα χέρια θέλει ἀνθίσει. Πάρ᾿ το, σοῦ τὸ χαρίζω-
δές, εἶναι ξύλο λεμονιᾶς...»
Ἄκουσα τὴ φωνὴ
καθὼς ἐκοίταζα στὴ θάλασσα νὰ ξεχωρίσω
ἕνα καράβι ποὺ τὸ βούλιαξαν ἐδῶ καὶ χρόνια-
τὄ᾿λεγαν «Κίχλη» ἕνα μικρὸ ναυάγιο- τὰ κατάρτια,
σπασμένα, κυματίζανε λοξὰ στὸ βάθος, σὰν πλοκάμια
ἢ μνήμη ὀνείρων, δείχνοντας τὸ σκαρί του
στόμα θαμπὸ κάποιου μεγάλου κήτους νεκροῦ
σβησμένο στὸ νερό. Μεγάλη ἀπλώνουνταν γαλήνη.
Κι ἄλλες φωνὲς σιγὰ-σιγὰ μὲ τὴ σειρά τους
ἀκολούθησαν- ψίθυροι φτενοὶ καὶ διψασμένοι
ποὺ βγαίναν ἀπὸ τοῦ ἥλιου τ᾿ ἄλλο μέρος, τὸ σκοτεινό-
θἄ ῾λεγες γύρευαν νὰ πιοῦν αἷμα μία στάλα-
ἤτανε γνώριμες μὰ δὲν μποροῦσα νὰ τὶς ξεχωρίσω.
Κι ἦρθε ἡ φωνὴ τοῦ γέρου, αὐτὴ τὴν ἔνιωσα
πέφτοντας στὴν καρδιὰ τῆς μέρας
ἥσυχη, σὰν ἀκίνητη:
«Κι ἂ μὲ δικάσετε νὰ πιῶ τὸ φαρμάκι, εὐχαριστῶ-
τὸ δίκιο σας θἆ ῾ναι τὸ δίκιο μου ποῦ νὰ πηγαίνω
γυρίζοντας σὲ ξένους τόπους, ἕνα στρογγυλὸ λιθάρι.
Τὸ θάνατο τὸν προτιμῶ-
ποιὸς πάει γιὰ τὸ καλύτερο ὁ θεὸς τὸ ξέρει».
Χῶρες τοῦ ἥλιου καὶ δὲν μπορεῖτε ν᾿ ἀντικρίσετε τὸν ἥλιο.
Χῶρες τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν μπορεῖτε ν᾿ ἀντικρίσετε τὸν
ἄνθρωπο.






Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Cause



Ok, δεν έχασα δουλειά, αλλά τι γίνεται όταν χάνεις τον εαυτό σου κάθε βράδυ; Και οι δικοί σου σε αγνοούν και δεν παίρνουν χαμπάρι και σε απομακρύνουν γιατί απλά δεν το διαχειρίζονται; Φτάσαμε σε μια εποχή όπου πρέπει να είσαι διαχειρίσιμος και εσύ σε θέση να διαχειρίζεσαι τα πάντα, τα συναισθήματα σου, την θλίψη σου, τον χρόνο σου, τον καιρό....και πάλι καταλήγεις βουβός και θυμωμένος

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Την νύχτα των φαντασμάτων και των νοσταλγιών

Την νύχτα της μοναξιάς....που έρχεσαι στις σκέψεις μου αλλά ποτέ δίπλα μου...


Και η αναμονή σε έχει γεράσει....παρέα με ένα γουρούνι αντί για σκύλο....



Σαν τις ψυχές των ανθρώπων, περιφέρονται πίσω σεντόνια και μάσκες, για να κρύψουν την παραμόρφωση από τον πόνο και τις πληγές τους, συνοδεύομενες πάντα από παλιάτσους φόβους και στα χέρια περιφέρουν μια μαδημένη καρδιά, βορά σε όποιον την πάρει στα χέρια του, τερματισμένη από αέναη θλίψη 


Και σαν το Μύστη, παλεύεις να αναπλάσεις και να ενώσεις τα κομμάτια σου από την αρχή....με την μαγεία της μουσικής για κόλλα...

ΓΙΑ ΝΑ 
Να θυμάσαι/ μαι πως ...



 

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Νύχτα - Γυνή και Θάλασσα...μαζί με Σελήνη

Ξέρεις γιατί είμαι ερωτευμένη με την θάλασσα; Γιατί κανείς δεν της αντιστέκεται; Γιατί ήταν, είναι και θα είναι η αιώνια Γυναίκα; 

Γιατί δεν μπορείς να της κρυφτείς, δεν γίνεται να υποκριθείς, αδυνατείς να την πείσεις....Είναι αέναη και αγέραστη, μπορεί να σε θανατώσει με την παραμικρή της οργή και να σε βουλιάξει στο βυθό της με κάθε της ανασαιμιά...

Καραδοκεί και σε παρατηρεί....σαν από πάντα. Από τότε που βρίσκόσουν στη μήτρα της μάνας σου.
Γυμνός προχωράς εντός της....πως αλλιώς ; Πως αλλιώς θα την αγγίξεις..χωρίς να βραχείς;



Εδώ δεν είναι στεριά, να ανασκουμπωθείς, να αλλάξεις πορεία, να μετανιώσεις...Εδώ μπορείς να γελάς και να κλαις ταυτόχρονα....μικρός και απέραντος σαν εκείνη. Εδώ δεν μπορείς να αλλάζεις μορφές και διαθέσεις  σαν χαμαιλέοντας.Εδώ δεν μπορείς να είσαι λιγοστός, παρά απέραντος και βαθύς ..σαν εκείνη. Ή την κολυμπάς με την σάρκα σου υγρή και αλατισμένη πέρα ως πέρα ή παραμένεις στην ασφάλεια της στεριάς και την θωρείς από μακρυά, σαν μια γυναίκα που δεν ήσουν θαραλέος αρκετά να κατακτήσεις.

Το σκέφτεται κανείς όταν πέφτει στην θάλασσα; Το σκέφτεται κανείς όταν ερωτεύεται; 

Μέσα στην νύχτα βυθίζομαι στις σκέψεις της και στο κορμί της...Χάνομαι...σαν έτοιμη από καιρό, παραδίνομαι δίχως δισταγμούς και μαύρες σκέψεις. Ταξιδεύω στα κύματα της κι οι σιωπές της με κατακλύζουν..το ίδιο και οι μουσικές της. Καμία σύγκριση, καμία διαφορά. Ξέρεις η θάλασσα είναι η μόνη που με ηρεμεί πραγματικά...πως αλλιώς σαν μια άξια ερωμένη που ξέρει πως να περιποιηθεί τον εραστή της. Σιωπώ και ηρεμώ από τις σκέψεις και τα στοιχειά εντός μου. Πως γίνεται αλλιώς ; Aφού είναι πιο άγρια από μένα...σαρωτική. Πως μπορείς να αντισταθείς σε κάτι άναρχο χωρίς οι πόθοι να κάνουν ολονυχτία; 



Kαι ένα κόκκινο φεγγάρι μελαγχολικό και παιχνιδιάρικο να ξεπροβάλλει δισταχτικά από τον Ορίζοντα και να μας καλοσορίζει με το φως του. Σαν να ξέρει κι αυτό από πάντα...






Όπως πάντα, η θάλασσα διαθέτει ένα μεγαλείο και μια απλότητα συμπαντικής φύσεως, που επιβάλλει τη σιωπή. Γιατί, τι μπορεί να πει ο άνθρωπος, ιδιαίτερα τη νύχτα, όταν ο ωκεανός είναι μόνος με τον αστερόεντα ουρανό? Ο καθένας κοιτάζει μακριά, αμίλητος, παραιτημένος από κάθε προσωπική δύναμη, ενώ παλιές κουβέντες, παλιές εικόνες, περνούν πολυάριθμες από το νου του. Η θάλασσα είναι όπως η μουσική : φέρνει μέσα της και αγγίζει όλα τα όνειρα της ψυχής.



Η ομορφιά της θάλασσας οφείλεται στο ότι μας αναγκάζει να καταδυθούμε στους γόνιμους βυθούς της ψυχής, όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Για την ώρα είμαστε ακόμα εξαντλημένοι από τη φουρτούνα των τελευταίων ημερών. Αναμηρυκάζουμε και βάζουμε σε τάξη, με μια ασυνείδητη διεργασία, όλα αυτά που η Ελλάδα ανέτρεψε μέσα μας. 

Μόνο στην θάλασσα νιώθω ολόκληρη. Και δεν νομίζω πως είμαι η μόνη. Όλοι μας βιώνουμε αυτό ασυναίσθητα. Καθώς προχωρούν πιο βαθιά στην αγκαλιά της θάλασσας, νιώθουν αυτό το αναπάντεχο αίσθημα ολότητας να τους πλημμυρίζει, διότι γνωρίζουν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος και πως αυτή η υγρή πανοπλία θα κυριεύσει κάθε σπιθαμή του κορμιού τους, κάθε γωνιά της ψυχής τους, τίποτα δεν θα μείνει στεγνό...



                                         Κάθομαι στο λιμάνι , 
                           η θάλασσα με καλεί 
                          Κρύβομαι μέσα στο νερό
                         Αλλά πρέπει να αναπνεύσω

                  Είσαι ένα κύμα του ωκεανού, αγάπη μου
                        που συνθλίβεται στην πλώρη 
                       Είμαι ένας κατάδικος, αγάπη μου
                   Αν έβρισκα ένα τρόπο να σε ταξιδέψω
                   Ίσως απλά να βρισκόμουν μακρυά.





Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΣΗΜΕΡΑ?

Ποιός είσαι λοιπόν, πίσω απ'αυτό το πρόσωπο που η κάθε μέρα τ'αλλάζει;
Ποιός είσαι πίσω απ'τις πράξεις που κάνεις τη μέρα, πίσω απ'τις πράξεις που συλλογίζεσαι τη νύχτα;
Αρίθμητα πρόσωπα μέσα σου, καθένα ζητάει να υπάρξει σκοτώνοντας το άλλο. Ποιό ειναι το αληθινό; Ποιό είναι αυτό το πρόσωπο που κανείς καθρέφτης δεν μπορεί να σου το δώσει;
...Τάσος Λειβαδίτης..