Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

THIS IS LIFE...


Θυμήσου καλύτερα τότε που ήμασταν παιδιά και μας ήταν όλα άγνωστα

μα τόσο οικεία, θυμήσου το γλυκύ Σεπτέμβριο με το απόμακρο άρωμα των κήπων ή το αφηρημένο ξεφύλλισμα ενός σχολικού βιβλίου
κι όπως βράδιαζε από ένα ανοιχτό παράθυρο ακουγόταν το ραγισμένο τραγούδι μιας γυναίκας που άρχιζε να γερνάει.
Υπάρχει πιο μεγάλη μοναξιά;



"As I began to love myself
I found that anguish and emotional suffering are only warning signs that I was living against my own truth.
Today, I know, this is Authenticity.

As I began to love myself
I understood how much it can offend somebody if I try to force my desires on this person, even though I knew the time was not right and the person was not ready for it, and even though this person was me. Today I call this Respect.
As I began to love myself
I stopped craving for a different life,
and I could see that everything that surrounded me was inviting me to grow.
Today I call this Maturity.
As I began to love myself I understood that at any circumstance, I am in the right place at the right time, and everything happens at the exactly right moment. So I could be calm. Today I call this Self-Confidence.
As I began to love myself I quit stealing my own time, and I stopped designing huge projects for the future.
Today, I only do what brings me joy and happiness, things I love to do and that make my heart cheer, and I do them in my own way and in my own rhythm.
Today I call this Simplicity.
As I began to love myself I freed myself of anything that is no good for my health, food, people, things, situations, and everything that drew me down
and away from myself. At first I called this attitude a healthy egoism.
Today I know it is Love of Oneself.
As I began to love myself I quit trying to always be right, and ever since I was wrong less of the time. Today I discovered that is Modesty.
As I began to love myself I refused to go on living in the past and worrying about the future. Now, I only live for the moment, where everything is happening. Today I live each day, day by day, and I call it Fulfillment.
As I began to love myself I recognized that my mind can disturb me and it can make me sick. But as I connected it to my heart, my mind became a valuable ally. Today I call this connection Wisdom of the Heart.
We no longer need to fear arguments, confrontations or any kind of problems with ourselves or others. Even stars collide, and out of their crashing, new worlds are born. Today I know: This is Life!"
This amazing poem was written by a genius Charlie Chaplin
(photographed below age 26)




Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Ψυχικές καταδύσεις


"Όλοι είχαν κάτι να πουν για εμένα.
Και όταν τους άκουγα, μπερδευόμουν. Ακόμα και εγώ.
Με έντυναν με λέξεις, μου αφαιρούσαν, όσα δε μπορούσαν να διακρίνουν.
Πολλές φορές αλλοίωναν ακόμα και τη μορφή μου.
Τόσο, που χρειαζόταν να κοιτάξω στον καθρέφτη για να μη ξεχάσω τις γραμμές μου, το σχήμα των ματιών μου, τις ταξιδιάρικες ρυτίδες μου.
Απορούσα για το τι έκανα στραβά.
Γιατί δε μπορούσαν να δουν εκείνα που με τόσο κόπο είχαν χαρακτεί στο σώμα μου;
Γιατί επέλεγαν να δουν κομμάτια από το όλον μου, γιατί μου φορούσαν ταμπέλες οι οποίες δεν είχαν να κάνουν με μένα αλλά με τις αντιδράσεις μου;
Και τότε... σκάλωσα στις λέξεις της...μου φώναζε για το πόσο αδιάφορη και απόμακρη είμαι.
Μια μικρή φωνή μέσα μου της απάντησε : "για εσένα".
Και τότε κατάλαβα.
Οι άνθρωποι βλέπουν αυτό που μπορούν να δουν.
Παρατηρούν επάνω σου το κομμάτι που σχετίζεται με τις δικές τους ανάγκες, τις δικές τους ιστορίες.
Ταυτίζονται άθελα τους, καταλαβαίνουν αυτό που μπορούν να καταλάβουν.
Δεν είσαι ολόκληρος για εκείνους.
Είσαι κομμάτι από το σπασμένο καθρέφτη τους. Το κομμάτι εκείνο που τους επιστρέφει την εικόνα τους.
Όσους ανθρώπους και αν γνωρίσεις...άλλες τόσες εκδοχές του εαυτού σου θα ανακαλύψεις.
Ευχαρίστησε τους αλλά ταυτόχρονα μην ορίζεσαι από τη δική τους οπτική.
Είσαι πολλά περισσότερα πράγματα από όλα εκείνα που έχεις ακούσει για εσένα.
Είσα πολλά περισσότερα από όσα επιλέγεις να τους δείξεις." 


Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2019

Οι νεραϊδες πετούν ψηλά...




Ακροβατώντας σε ένα στάθμισμα της σκέψης,
Λικνίζομαι με μελωδίες αναπάντεχες
Κι είναι μακρύς ο δρόμος μα μ’αρέσει
Γιατί είναι στρωμένος με όνειρα δικά μου

Οι νεράιδες μου πετούν ελεύθερες
Τις απεγκλώβισα από που τις κρατούσαν δέσμιες
Οι φόβοι των περαστικών με το γκρίζο πρόσωπο

Που να οδηγεί απόψε η νύχτα την τροχιά μου
Και γιατί άραγε να ακολουθώ σαν υπνωτισμένη
Χαρταετό γλάρων να σμιλεύει τα άστατα σύννεφα
Με άτακτα φτερουγίσματα

Οι νεράιδες μου πετούν ελεύθερες
Κι αν προχωρήσω κι αν δεν υποταχτώ
Θα πετάξω κι εγώ μαζί τους

Κι αν δεν ξέρω να περπατώ
Συγχώρεσε με
Οι νεράιδες μου ευέλικτα κολυμπούν στην ελευθερία τους
Κι ας ταλαντεύομαι σαν εκκρεμές μέσα στο χάος
Της απέραντης οικουμένης








You looked so beautiful…for a moment…I allowed myself to dream…

Feeling,
Something once I did,
Now only fingers roughly sense
Textures coarse and sharp and dense,
Touch is now for grasp and grip
Objects, not to slip.

 Silence,
Silence everywhere,
Heard above the sound of voices
Crowding out the common noises
Remaining only gentle sighing
My heart crying.

Breath,
In and out, in and out
Mechanical movement grating
Its steadiness I'm hating
Body continues when heart has stopped
Though heart still beats.

Crunching dust,
Flavour just a memory
Was there a time when I enjoyed
The taste of food unalloyed
By bitter dust and nothingness,
Upon the tongue?

Dead,
Yet still living
Moving through my life
As though I have not changed
All inside grief unbounded
Lost love lost
Let me cry,

Let me die!






Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Έφερα τη ζωή μου ως την θάλασσα...


Έφερα τη ζωή μου ως εδώ. Στο σημάδι ετούτο που παλεύει πάντα κοντά στη θάλασσα. Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος με στήθος προς τον άνεμο. Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος που δεν είναι άλλο από άνθρωπος
Επέτειος (απόσπασμα) Οδυσσέας Ελύτης



Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Να τι είμαι



Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
σε κάποιαν άγνωστη γραμμή
που χάνεται στις ζούγκλες

Κλειδούχοι φύλακες με ξέχασαν
κι έμεινα ακούνητο
γερμένο σε μιαν άκρη
βροχή και ξαστεριά

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
δίπλα πεσμένο παραζαλισμένο
κοιτώντας τα χορτάρια ανάποδα
και τα ξασμένα συννεφάκια
αποξεχάστηκα

Πρέπει ν’ αρχίσω να κινούμαι πάλι
έστω φυτρώνοντας φτερά όπως παλιά
Ω! τώρα θυμούμαι
πρώτα πετούσα
μετά γκρεμίστηκα
μετά σουρνώμουνα
μετά ευπρεπίστηκα

Μου φαίνεται θα ξαναρχίσω να πετάω
κι αν ξαναγκρεμιστώ ελπίζω
να μη με ξαναφέρουν πίσω



Υπερβολή είναι μια αλήθεια που έχασε την ψυχραιμία της

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Εάλω η Πόλις


Κωνσταντίνος Καβάφης «Η Πόλις»

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή· κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει. Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς· και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις— δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.