Η χαμένη τρυφερότητα

                                                        Θυμάμαι ακόμα...

Νύχτα - Γυνή και Θάλασσα...μαζί με Σελήνη

Ξέρεις γιατί είμαι ερωτευμένη με την θάλασσα; Γιατί κανείς δεν της αντιστέκεται; Γιατί ήταν, είναι και θα είναι η αιώνια Γυναίκα; 

Γιατί δεν μπορείς να της κρυφτείς, δεν γίνεται να υποκριθείς, αδυνατείς να την πείσεις....Είναι αέναη και αγέραστη, μπορεί να σε θανατώσει με την παραμικρή της οργή και να σε βουλιάξει στο βυθό της με κάθε της ανασαιμιά...

Καραδοκεί και σε παρατηρεί....σαν από πάντα. Από τότε που βρίσκόσουν στη μήτρα της μάνας σου.

Γυμνός προχωράς εντός της....πως αλλιώς ; Πως αλλιώς θα την αγγίξεις..χωρίς να βραχείς;

Εδώ δεν είναι στεριά, να ανασκουμπωθείς, να αλλάξεις πορεία, να μετανιώσεις...Εδώ μπορείς να γελάς και να κλαις ταυτόχρονα....μικρός και απέραντος σαν εκείνη. Εδώ δεν μπορείς να αλλάζεις μορφές και διαθέσεις  σαν χαμαιλέοντας.Εδώ δεν μπορείς να είσαι λιγοστός, παρά απέραντος και βαθύς ..σαν εκείνη. Ή την κολυμπάς με την σάρκα σου υγρή και αλατισμένη πέρα ως πέρα ή παραμένεις στην ασφάλεια της στεριάς και την θωρείς από μακρυά, σαν μια γυναίκα που δεν ήσουν θαραλέος αρκετά να κατακτήσεις.

Το σκέφτεται κανείς όταν πέφτει στην θάλασσα; Το σκέφτεται κανείς όταν ερωτεύεται; 

Μέσα στην νύχτα βυθίζομαι στις σκέψεις της και στο κορμί της...Χάνομαι...σαν έτοιμη από καιρό, παραδίνομαι δίχως δισταγμούς και μαύρες σκέψεις. Ταξιδεύω στα κύματα της κι οι σιωπές της με κατακλύζουν..το ίδιο και οι μουσικές της. Καμία σύγκριση, καμία διαφορά. Ξέρεις η θάλασσα είναι η μόνη που με ηρεμεί πραγματικά...πως αλλιώς σαν μια άξια ερωμένη που ξέρει πως να περιποιηθεί τον εραστή της. Σιωπώ και ηρεμώ από τις σκέψεις και τα στοιχειά εντός μου. Πως γίνεται αλλιώς ; Aφού είναι πιο άγρια από μένα...σαρωτική. Πως μπορείς να αντισταθείς σε κάτι άναρχο χωρίς οι πόθοι να κάνουν ολονυχτία; 

Kαι ένα κόκκινο φεγγάρι μελαγχολικό και παιχνιδιάρικο να ξεπροβάλλει δισταχτικά από τον Ορίζοντα και να μας καλοσορίζει με το φως του. Σαν να ξέρει κι αυτό από πάντα...

Όπως πάντα, η θάλασσα διαθέτει ένα μεγαλείο και μια απλότητα συμπαντικής φύσεως, που επιβάλλει τη σιωπή. Γιατί, τι μπορεί να πει ο άνθρωπος, ιδιαίτερα τη νύχτα, όταν ο ωκεανός είναι μόνος με τον αστερόεντα ουρανό? Ο καθένας κοιτάζει μακριά, αμίλητος, παραιτημένος από κάθε προσωπική δύναμη, ενώ παλιές κουβέντες, παλιές εικόνες, περνούν πολυάριθμες από το νου του. Η θάλασσα είναι όπως η μουσική : φέρνει μέσα της και αγγίζει όλα τα όνειρα της ψυχής.

Η ομορφιά της θάλασσας οφείλεται στο ότι μας αναγκάζει να καταδυθούμε στους γόνιμους βυθούς της ψυχής, όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Για την ώρα είμαστε ακόμα εξαντλημένοι από τη φουρτούνα των τελευταίων ημερών. Αναμηρυκάζουμε και βάζουμε σε τάξη, με μια ασυνείδητη διεργασία, όλα αυτά που η Ελλάδα ανέτρεψε μέσα μας. 

Μόνο στην θάλασσα νιώθω ολόκληρη. Και δεν νομίζω πως είμαι η μόνη. Όλοι μας βιώνουμε αυτό ασυναίσθητα. Καθώς προχωρούν πιο βαθιά στην αγκαλιά της θάλασσας, νιώθουν αυτό το αναπάντεχο αίσθημα ολότητας να τους πλημμυρίζει, διότι γνωρίζουν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος και πως αυτή η υγρή πανοπλία θα κυριεύσει κάθε σπιθαμή του κορμιού τους, κάθε γωνιά της ψυχής τους, τίποτα δεν θα μείνει στεγνό...

                                         Κάθομαι στο λιμάνι , 

                           η θάλασσα με καλεί 

                          Κρύβομαι μέσα στο νερό

                         Αλλά πρέπει να αναπνεύσω

                  Είσαι ένα κύμα του ωκεανού, αγάπη μου

                        που συνθλίβεται στην πλώρη 

                       Είμαι ένας κατάδικος, αγάπη μου

                   Αν έβρισκα ένα τρόπο να σε ταξιδέψω

                   Ίσως απλά να βρισκόμουν μακρυά.

ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΣΗΜΕΡΑ?

Ποιός είσαι λοιπόν, πίσω απ'αυτό το πρόσωπο που η κάθε μέρα τ'αλλάζει;
Ποιός είσαι πίσω απ'τις πράξεις που κάνεις τη μέρα, πίσω απ'τις πράξεις που συλλογίζεσαι τη νύχτα;
Αρίθμητα πρόσωπα μέσα σου, καθένα ζητάει να υπάρξει σκοτώνοντας το άλλο. Ποιό ειναι το αληθινό; Ποιό είναι αυτό το πρόσωπο που κανείς καθρέφτης δεν μπορεί να σου το δώσει;

...Τάσος Λειβαδίτης..

ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,
ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,
κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι
γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.
Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους

Εν αρχή ην η μουσική!

«Η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή»,
«η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα».

Κατολοφύρομαι κατολοφύρομαι
ματέρος αίμα σας ο σ' αναβακχεύει
ο μέγας όλβος ου μόνιμος εν βροτοίς
ανά δε λαίφος ως τις ακάτου θοάς
τινάξας δαίμων κατέκλυσεν δεινών
πόνων ως πόντου λάβροις ολεθρίοι
σιν εν κύμασιν.

Το ναρκωτικό της ψυχής μου. Δεν θα λυτρωθώ ποτέ από αυτό. Λαβωμένη αιώνια μαθαίνω στην καρδιά μου να ψιθυρίζει τους στίχους της, γραμμένους στα ελληνικά......

                    Την γλώσσα των Θεών!


Όσον ζης φαίνου•
μηδέν όλως συ λυπού•
προς ολίγον εστί το ζήν,
το τέλος ο χρόνος απαιτεί.

Όσο ζεις λάμψε,
καθόλου μη λυπάσαι.
Για λίγο διαρκεί η ζωή,
ο χρόνος απαιτεί το τέλος.

ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡΠΗΙ
Ο Σείκιλος στην (Μούσα) Ευτέρπη.

Δέξαι ταν Αγαθάν Τύχαν,
δέξαι ταν Υγίειαν,
αν φέρομεν παρα τας Θεού,
αν εκαλέσσατο Τήνα!

Δέξου την Αγαθή Τύχη,
δέξου την Υγεία,
την οποία οφείλουμε στην Θεά
και την οποία Εκείνη προκαλεί!

SHE WALKS IN BEAUTY ....

Sometimes we must leave our safe places and   walk emty-handed among our enemies...

O Captain! My Captain!

O Captain! My Captain! our fearful trip is done; The ship has weather'd every rack, the prize we sought is won; The port is near, the bells I hear, the people all exulting, While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring: But O heart! heart! heart! O the bleeding drops of red, Where on the deck my Captain lies, Fallen cold and dead. O Captain! My Captain! rise up and hear the bells; Rise up—for you the flag is flung—for you the bugle trills; For you bouquets and ribbon'd wreaths—for you the shores a-crowding; For you they call, the swaying mass, their eager faces turning; Here captain! dear father! This arm beneath your head; It is some dream that on the deck, You've fallen cold and dead. My Captain does not answer, his lips are pale and still; My father does not feel my arm, he has no pulse nor will; The ship is anchor'd safe and sound, its voyage closed and done; From fearful trip, the victor ship, comes in with object won; Exult, O shores, and ring, O bells! But I, with mournful tread, Walk the deck my captain lies, Fallen cold and dead.

"O me! O life!... of the questions of these recurring; of the endless trains of the faithless... of cities filled with the foolish; what good amid these, O me, O life?" Answer. That you are here - that life exists, and identity; that the powerful play goes on and you may contribute a verse. That the powerful play *goes on* and you may contribute a verse. What will your verse be?

Καλό ταξίδι Φίλε...Θα σε ξαναδώ στο γνώριμο χαμένο "κύκλο"....