Εν αρχή ην η μουσική!

«Η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή»,
«η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα».

Κατολοφύρομαι κατολοφύρομαι
ματέρος αίμα σας ο σ' αναβακχεύει
ο μέγας όλβος ου μόνιμος εν βροτοίς
ανά δε λαίφος ως τις ακάτου θοάς
τινάξας δαίμων κατέκλυσεν δεινών
πόνων ως πόντου λάβροις ολεθρίοι
σιν εν κύμασιν.

Το ναρκωτικό της ψυχής μου. Δεν θα λυτρωθώ ποτέ από αυτό. Λαβωμένη αιώνια μαθαίνω στην καρδιά μου να ψιθυρίζει τους στίχους της, γραμμένους στα ελληνικά......

                    Την γλώσσα των Θεών!


Όσον ζης φαίνου•
μηδέν όλως συ λυπού•
προς ολίγον εστί το ζήν,
το τέλος ο χρόνος απαιτεί.

Όσο ζεις λάμψε,
καθόλου μη λυπάσαι.
Για λίγο διαρκεί η ζωή,
ο χρόνος απαιτεί το τέλος.

ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡΠΗΙ
Ο Σείκιλος στην (Μούσα) Ευτέρπη.

Δέξαι ταν Αγαθάν Τύχαν,
δέξαι ταν Υγίειαν,
αν φέρομεν παρα τας Θεού,
αν εκαλέσσατο Τήνα!

Δέξου την Αγαθή Τύχη,
δέξου την Υγεία,
την οποία οφείλουμε στην Θεά
και την οποία Εκείνη προκαλεί!

SHE WALKS IN BEAUTY ....

Sometimes we must leave our safe places and   walk emty-handed among our enemies...

O Captain! My Captain!

O Captain! My Captain! our fearful trip is done; The ship has weather'd every rack, the prize we sought is won; The port is near, the bells I hear, the people all exulting, While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring: But O heart! heart! heart! O the bleeding drops of red, Where on the deck my Captain lies, Fallen cold and dead. O Captain! My Captain! rise up and hear the bells; Rise up—for you the flag is flung—for you the bugle trills; For you bouquets and ribbon'd wreaths—for you the shores a-crowding; For you they call, the swaying mass, their eager faces turning; Here captain! dear father! This arm beneath your head; It is some dream that on the deck, You've fallen cold and dead. My Captain does not answer, his lips are pale and still; My father does not feel my arm, he has no pulse nor will; The ship is anchor'd safe and sound, its voyage closed and done; From fearful trip, the victor ship, comes in with object won; Exult, O shores, and ring, O bells! But I, with mournful tread, Walk the deck my captain lies, Fallen cold and dead.

"O me! O life!... of the questions of these recurring; of the endless trains of the faithless... of cities filled with the foolish; what good amid these, O me, O life?" Answer. That you are here - that life exists, and identity; that the powerful play goes on and you may contribute a verse. That the powerful play *goes on* and you may contribute a verse. What will your verse be?

Καλό ταξίδι Φίλε...Θα σε ξαναδώ στο γνώριμο χαμένο "κύκλο"....  

Μέσα από Σένα....

Ξέρεις από πού θέλω να δραπετεύσω;   Από το ότι δεν γνωρίζω τον εαυτό μου. Από αυτό το σκοτάδι και το κενό που έχω μέσα μου. Δεν μπορώ να ζήσω μ’ αυτό. Μην μ’ αφήνεις εδώ!!

Άχρονο

ΌΛΑ ΜΟΥ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Σ’ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ Σ’ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ Σ’ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ Σ’ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ

ΠΕΡΠΑΤΗΣΑ ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ ΑΠΟ ΣΠΑΘΙΑ

ΠΟΛΕΜΗΣΑ, ΓΕΜΙΣΑ ΠΛΗΓΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ

ΟΡΚΙΣΤΗΚΑ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΑΠΑΤΗΛΑ

ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΨΕΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

Together

Πήρα κι εγώ το κουφάρι μου αγκαλιά, ξάπλωσα στο διπλό κρεβάτι και έβγαλα την ψυχή μου να δει λίγο γαλάζιο....
-Ζεις ακόμα....;;; τη ρώτησα.
-Ναι... μου απάντησε.
-Γύρνα τώρα από την άλλη και κοιμήσου.....
Και αύριο εδώ θα είμαστε, οι δυο μας.

Run - away train

ΕΡΕΙΠΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

Τα ερείπια μου καπνίζουν από αγάπες καμένες μέχρι το μεδούλι της ψυχής

Χαμένη σ’ ένα χαμένο κόσμο, χαμένα αναζητώ μέσα στη λήθη του πόνου

Ένα αντίο και αγκαλιές από απραγματοποίητες συναντήσεις

Μια κεραία στο βάθος μα χωρίς ηλεκτρικό, πώς να εκπέμψει κανείς σήματα μοναξιάς;

Με κάποιο τρόπο χρειάζομαι να πάω κάπου, έστω κι αν είναι διαδρομή χωρίς επιστροφή.

Με κάποιο τρόπο, τον ήλιο να αντικρύσω κι ας είναι η περίεργη ματιά μου να καεί.

Κουράστηκα, καταλαβαίνεις, χαμένη σ’ ‘ένα χαμένο κόσμο, χαμένα να αναζητώ σήματα φωτιάς και συμπαράστασης.

Κάπου την πυξίδα έχασα, κάπως τα λόγια που δε μέτρησα, κάπου οι φόβοι που ‘ γίναν πιο δυνατοί και από σένα. Τον εαυτό μου έχασα και δεν τον βρίσκω πουθενά.

Μέσα σε σοκάκια, ανάμεσα σε γκρίζους ανθρώπους, σε στοιχειωμένα σπίτια, όσο κι αν έψαξα, τίποτα

Σε ένα βλέμμα αντανακλάστηκα και ευθύς ο καθρέφτης έσπασε σε  χίλια κομμάτια.

Χιλιάδες μικρά ασύμμετρα κομμάτια, πώς να τα ξανά κολλήσω , καταλαβαίνεις

Είναι μικρά και είμαι τυφλή

 

Κάπου, κάποτε, στο βάθος των σκέψεων μου,

Ένα φοβερό θεριό, μια πελώρια οπτασία

Το θάρρος μου κράτησε και από τότε δεν το ξανάδα

Κάπου, κάπως, κάποτε, η καρδιά φυλακίστηκε μες σε δωμάτιο

Από λογική και σκόνη

Σκόνη που αφήνουν τα λαβωμένα από τον ανθρώπινο χρόνο αισθήματα.

Ένα χαμόγελο και ένα σου χάδι….κορνίζα έγιναν και έπειτα τι ;

Τα ερείπια  μου σφυρίζουν από αθετημένες υποσχέσεις

Ποια γλυκιά ανασαιμιά  θα αποκαλύψει τα χνάρια τους, ποια ψυχή της  μόνης της ζωής το ταξίδιον,  βουβά θα ακολουθήσει ;

Τα ερείπια μου ξεψυχάνε από βαρύγκομους αναστεναγμούς και κατακόκκινους πόθους

Σιωπή μες στη σιωπή  και εγώ ανάμεσα τους βαριανασαίνω

Πώς να καταλάβεις ;